ਹੋਰ

ਅਮਰੀਕੀ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ 7 ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ


ਅਮਰੀਕੀ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ

ਅਮਰੀਕੀ ਚੀਨੀ ਪਕਵਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆਈ, ਭਾਰਤੀ, ਲਾਤੀਨੀ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ.

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਜਨਰਲ ਤਸੋ ਦਾ ਚਿਕਨ, ਤਿਲ ਦਾ ਬੀਫ, ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਖੱਟਾ ਸਭ ਕੁਝ ... ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅਸਲ ਪਕਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਅਮਰੀਕੀ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਹੈ, ਏਸ਼ੀਆਈ, ਮਹਾਂਦੀਪੀ, ਲਾਤੀਨੀ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਜੋ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਿਨਰ ਪਲੇਟਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ.

ਅਮਰੀਕੀ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ 7 ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਲਿਕ ਕਰੋ

ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੀਨੀ ਸਥਾਨਕ ਕਿਰਾਇਆ ਗੋਲਡ ਰਸ਼ ਦੌਰਾਨ ਅਮਰੀਕੀ ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਚੀਨੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁੱਖ ਭੂਮੀ ਚੀਨ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਰਿਕਾਰਡ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਆਉਣ ਤੇ ਕੰਮ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਫੂਡ ਸਰਵਿਸ ਉਦਯੋਗ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ. ਵੱਖਰੀ ਸਥਾਨਕ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟਮਾਟਰ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਹਨ ਪਰ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ.

ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭੋਜਨ ਬਣਨ ਲਈ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ ਗਲੋਬਲ ਸਵਾਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਅਤੇ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਫਿਰ ਵੀ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਲਚਸਪ ਤੱਥ ਹਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਹੀਂ ਹਨ-ਕਲਿਕ ਕਰੋ ਸਾਡੇ ਸਲਾਈਡ ਸ਼ੋ ਦੁਆਰਾ ਹੋਰ ਪਤਾ ਕਰਨ ਲਈ.


ਪੋਕ ਬਾਰੇ 7 ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹਨ

ਕੱਚੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਲਾਦ ਜੋ ਪੋਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਸੰਸਕਰਣ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ. ਅਸੀਂ ਨੋਰੀਤੁਹ ਸ਼ੈੱਫ ਡੀ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ (ਅਤੇ ਹਵਾਈ ਮੂਲ ਦੇ) ਚੁੰਗ ਚਾਉ ਨਾਲ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਮਰ ਲਈ ਫੜਿਆ.

ਕੱਚੇ ਟੁਨਾ ਸਲਾਦ ਨੂੰ ਪੋਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਸੰਸਕਰਣ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਬੁਰਟੋ ਵਿੱਚ ਵੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਸਾਡੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਨਵੇਂ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੋਰੀਤੁਹ ਦੇ ਮੇਨੂ ਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਨਿ Yorkਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਹਵਾਈਅਨ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਹੈ ਅਤੇ ਈਪਸ ਵਿਲੇਜ ਜੋ ਕਿ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀ ਸੇ ਅਲੂਮਜ਼, ਚੁੰਗ ਚਾਉ, ਜਿਨ ਆਹਨ ਅਤੇ ਜੇਰਾਲਡ ਸੈਨ ਜੋਸ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਸ਼ੈੱਫ ਡੀ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ (ਅਤੇ ਹਵਾਈ ਮੂਲ) ਚਾਉ ਨਾਲ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਮਰ ਲਈ ਪਕੜ ਲਿਆ.

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੋਕ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਮੂਲ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲੀ ਪਕਵਾਨ ਹੈ?
ਪੋਕ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਅਰਥ ਹੈ ਹਵਾਈਅਨ ਵਿੱਚ “hunk ”. ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਿਛਲੇ ਪੋਕ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮੀਟ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਪੋਕ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਮੈਰੀਨੇਟਡ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਖਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾਈ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਛੋ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ. ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ.

ਪੋਕ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕਾ ਕੀ ਹੈ?
ਪੋਕ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਪੋਹ-ਕੇ) ਅਤੇ ਠੀਕ ਨਾਲ ਤੁਕਾਂਤ.

ਕੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਖੇਤਰੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹਨ?
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਪੋਕ ਟੂਨਾ ਦੇ ਕੱਚੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿ cubਬ ਵਿੱਚ ਕੱਟਣ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੋਇਆ ਸਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮੈਰੀਨੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਆਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਹਾਲਾਂਕਿ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਇਸ ਸਧਾਰਨਕਰਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹਨ. ਪੋਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟੂਨਾ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਚਾ ਜਾਂ ਘਣ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਜੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੱਚਾ, ਕਿ cubਬ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਖੁਰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ. ਕਿubਬਡ ਐਵੋਕਾਡੋ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨਕ ਕਰਿਆਨੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪੋਕ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਬੇਅੰਤ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਕਟੋਪਸ, ਪੋਕ ਜੋ ਕਰੀਮੀ ਮੇਅਨੀਜ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਮਚੀ ਜਾਂ ਵਸਾਬੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਪੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਜਾਪਾਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵ. ਅਤੇ ਕੋਰੀਅਨ ਪਕਵਾਨ.

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨੋਰੀਤੁਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੋਕ ਕਿਵੇਂ ਫਿਟ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਨੋਰੀਤੁਹ ਦਾ ਮੇਨੂ ਹਵਾਈਅਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਸਪੈਕਟ੍ਰਮ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ#x2014 ਰਵਾਇਤੀ ਮੁਸੁਬੀ 'ਤੇ ਖੇਡ ਤੋਂ ਸਪੈਮ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੀਜੇਏ ਟੁਨਾ ਪੋਕ ਤੱਕ ਮੱਕੀ ਵਾਲੀ ਬੀਫ ਜੀਭ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾਈ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਉਸ ਤੇ ਖਰਾ ਉਤਰਦਾ ਹੈ. ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਜੋ ਕਿ ਕੁਝ ਕਿੱਟਸਕੀ ਵੀ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਟੀਮ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਵਾਈਅਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਕਿ ਇੰਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ, ਕੋਰੀਆਈ, ਫਿਲੀਪੀਨੋ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹਵਾਈਅਨ ਟੇਬਲ ਤੇ ਪਕਵਾਨ.

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਪੋਕ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ?
ਨੋਰੀਤੁਹ ਵਿਖੇ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ ਪੋਕ ਕੱਚੀ ਸੁਸ਼ੀ-ਗ੍ਰੇਡ ਬਿਗਈਏ ਟੁਨਾ ਲੋਇਨ ਦੇ ਕਿesਬਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਲਾਲ ਪਿਆਜ਼, ਸਕੈਲੀਅਨ, ਗਠਤ ਲਈ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਘਣ ਲਈ ਟੋਸਟਡ ਮਕਾਡਾਮੀਆ ਗਿਰੀਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਡਰੈਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੁਆਦ ਸੋਇਆ ਸਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਟੋਬੰਜਨ, ਇੱਕ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਜਾਪਾਨੀ ਮਸਾਲਾ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਚਿਲੀ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਬੀਨਜ਼ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਸੋਇਆ-ਅਚਾਰ ਵਾਲੇ ਜਲੇਪ ਅਤੇ#xF1o ਮਿਰਚ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਇੱਕ ਸੁਆਦੀ ਲੱਤ ਜੋੜਦੇ ਹਨ.

ਪੋਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਲੋਕ ਹੁਣ ਇਸ ਵੱਲ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਕਿਉਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ?
ਇੱਕ ਹਵਾਈਅਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਮੇਰੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖਣਾ ਬਹੁਤ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੈ. ਏਸ਼ੀਆਈ ਪਕਵਾਨਾਂ ਲਈ ਅਮਰੀਕੀ ਤਾਲੂ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਟਕੀ grownੰਗ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨੀ, ਹੁਣ ਥਾਈ, ਕੋਰੀਅਨ ਅਤੇ ਫਿਲੀਪੀਨੋ. ਇਹ ਸਿਰਫ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ ਕਿ ਹਵਾਈਅਨ ਪਕਵਾਨ, ਜੋ ਕਿ ਉਪਰੋਕਤ ਕਈ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ. ਨਾ ਸਿਰਫ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਰਸੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਵਾਈ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੇ ਐਮਡਬਲਯੂ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ (ਮਿਸ਼ੇਲ ਅਤੇ ਵੇਡ ਯੂਯੋਕਾ) ਅਤੇ ਵਿੰਟੇਜ ਗੁਫਾ (ਪਹਿਲਾਂ ਸੇ ਸੇ ਕ੍ਰਿਸ ਕਾਜੀਓਕਾ) ਵਰਗੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਦੇ ਸ਼ੈੱਫਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਜੜ੍ਹ ਫੜ ਲਈ ਹੈ. ਅਤੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾ ਅਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਲਾਂਡਰੀ ਤੋਂ ਜੋਨਾਥਨ ਮਿਜ਼ੁਕਮੀ), ਜੋ ਕਿ ਸਹਾਇਤਾ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ.

ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਆਲਿਟੀ ਪੋਕ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੁਝਾਅ ਹਨ?
ਬਿਜੀਏ ਜਾਂ ਯੈਲੋਫਿਨ ਟੁਨਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਵਾਇਤੀ ਆਹੀ ਪੋਕ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਕਾਰਕ ਬਹੁਤ ਤਾਜ਼ੀ ਸੁਸ਼ੀ- ਜਾਂ ਸਸ਼ੀਮੀ-ਗ੍ਰੇਡ ਮੱਛੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਹੈ. ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੱਚੀ ਮੱਛੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਪੋਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਸ਼ੀ-ਗ੍ਰੇਡ ਟੁਨਾ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਕ ਮੱਛੀ ਪਾਲਕ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸੀਜ਼ਨਿੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਜੋ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਬਣਤਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿੱਜੀ ਤਰਜੀਹਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਲਾਸਿਕ ਸੋਇਆ ਸਾਸ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਦੇ ਸੀਜ਼ਨਿੰਗ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਅਤੇ ਮਕਾਡਾਮੀਆ ਗਿਰੀਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੋਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ.


5 ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰੀਕੀ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਜਨਰਲ ਤਸੋ ਦਾ ਚਿਕਨ, ਤਿਲ ਦਾ ਬੀਫ, ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਖੱਟਾ ਸਭ ਕੁਝ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਪਕਵਾਨ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ. ਅਮਰੀਕੀ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਹੈ, ਏਸ਼ੀਆਈ, ਮਹਾਂਦੀਪੀ, ਲਾਤੀਨੀ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸੁਆਦਾਂ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੈ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਿਨਰ ਪਲੇਟਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਏ ਹਨ.

ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੀਨੀ ਸਥਾਨਕ ਕਿਰਾਇਆ ਗੋਲਡ ਰਸ਼ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਅਮਰੀਕੀ ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ ਤੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਚੀਨੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁੱਖ ਭੂਮੀ ਚੀਨ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਰਿਕਾਰਡ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਯੂਐਸ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਕੰਮ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਫੂਡ ਸਰਵਿਸ ਉਦਯੋਗ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ. ਵੱਖਰੀ ਸਥਾਨਕ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟਮਾਟਰ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਹਨ ਪਰ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ.

ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭੋਜਨ ਬਣਨ ਲਈ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ ਗਲੋਬਲ ਸਵਾਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਅਤੇ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਫਿਰ ਵੀ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਲਚਸਪ ਤੱਥ ਹਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਹੀਂ ਹਨ-ਹੋਰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਸਾਡੇ ਸਲਾਈਡਸ਼ੋ ਦੁਆਰਾ ਕਲਿਕ ਕਰੋ.


ਮਨੀਤ ਚੌਹਾਨ ਬਾਰੇ 11 ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ

ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਆਲ-ਸਟਾਰਸ ਚੈਂਪੀਅਨ ਦੇ ਖਿਤਾਬ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤਾਨਾ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਚੋਪਡ ਦੇ ਜੱਜਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ. ਚੋਪਿੰਗ ਬਲਾਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨੌਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦਾ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮੌਕਾ ਹੈ.

ਮਨੀਤ ਚੌਹਾਨ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਜੱਜ ਹਨ. ਦਰਸ਼ਕ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿ ਨੈਕਸਟ ਆਇਰਨ ਸ਼ੈੱਫ ਦੇ ਸੀਜ਼ਨ 3 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. 8 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵਰਮੀਲੀਅਨ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੀਤ ਨੇ ਇੰਡੀ ਕੁਲੀਨੇਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਅਵੈਂਟ-ਗਾਰਡੇ ਰਸੋਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਕੰਪਨੀ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਉਸਦੀ ਕੁੱਕਬੁੱਕ, ਫਲੇਵਰਸ ਆਫ਼ ਮਾਈ ਵਰਲਡ, ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮਨੀਤ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਨਾਨਾਸ ਨਾਲ ਪਕਾਉਣ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਮਨੀਤ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਸਵਾਲ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜਾਣੋ.

ਤੁਹਾਡੀ ਐਚਿਲਸ ਦੀ ਅੱਡੀ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਮਿਲਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ?

ਮਨੀਤ ਚੌਹਾਨ: ਮੈਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਨਾਨਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤੱਤ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ (ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ) ਮੇਰੇ ਨੇਕਸਟ ਆਇਰਨ ਸ਼ੈੱਫ ਦੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.

ਕਿਹੜੀ ਡਿਸ਼ ਜਾਂ ਸਾਮੱਗਰੀ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਫੜਾਂਗੇ?

ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕੀ ਸੀ? ਕੀ? ਕਿੱਥੇ? Who? ਵੇਰਵਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ.

ਐਮ.ਸੀ: ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਸਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰ for ਦੇ ਲਈ ਇਟਲੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਨਿਸ ਗਏ ਅਤੇ ਬੁਰਾਨੋ ਟਾਪੂ ਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਿਤਾਇਆ. ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਟ੍ਰੈਟੋਰੀਆ ਅਲ ਗੈਟੋ ਨੀਰੋ ਦਾ ਰੁਗੇਰੋ ਵਿਖੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ - ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ. ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦੀ ਰਿਸੋਟੋ. ਤਾਜ਼ੇ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਸਰਬੋਤਮ ਜੈਤੂਨ ਦਾ ਤੇਲ, ਲਸਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੇ ਗੁਪਤ ਤੱਤ - ਟ੍ਰੈਪਨੀ ਤੋਂ ਲੂਣ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨਾ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਸੀ.

ਐਮ.ਸੀ: ਵਨੀਲਾ ਆਈਸ ਕਰੀਮ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੈਂਡੀਡ ਪੇਕਨ ਅਤੇ ਗਰਮ ਫੱਜ ਦੇ ਨਾਲ.

ਕੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਪਕਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਮੰਗਵਾਉਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ?

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਕਰੀਅਰ ਅਜ਼ਮਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ?

ਐਮ.ਸੀ: ਸਿੰਗਾਪੁਰ. ਇਹ ਏਸ਼ੀਆਈ ਭੋਜਨ - ਭਾਰਤੀ, ਥਾਈ, ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆਈ, ਮਲੇਸ਼ੀਅਨ ਅਤੇ ਚੀਨੀ - ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਿਘਲਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਸਟ੍ਰੀਟ ਫੂਡ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਹੈ.

ਐਮ.ਸੀ: ਮੇਰੀ ਮੰਮੀ ਦੀ ਫਲੈਟਬ੍ਰੈਡ ਤਾਜ਼ਾ ਘਰੇਲੂ-ਘੋਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮੱਖਣ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੁੱਡੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਆਲੂ ਅਤੇ ਮੇਥੀ ਦੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ.

ਐਮ.ਸੀ: ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਵਿਵੇਕ ਦੇਵੜਾ. ਉਹ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੁਚੇਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਕਵਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹੈ. ਵਗਦੀ ਵਾਈਨ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ.


Tw (ਦੋ ਵਾਰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰ)

ਚਰਬੀ, ਨਮਕੀਨ ਅਤੇ ਸੁਆਦੀ.

  • ਆਹ ਹੰਗ ਦੋ ਵਾਰ ਪਕਾਏ ਸੂਰ ਦਾ ਸੀਜ਼ਨਿੰਗ ਦਾ 1 ਪੈਕੇਟ
  • 1 ਪਾoundਂਡ ਸੂਰ ਦਾ lyਿੱਡ (ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੂਰ ਦੋ ਵਾਰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ)
  • 1 ਹਰੀ ਮਿਰਚ ਜਾਂ ਜਲਪੇਨੋ
  • 1 ਲੀਕ ਡੰਡਾ
  • ਤਾਜ਼ੇ ਲਸਣ ਦੇ ਦਸਤਾਨੇ

ੰਗ:

8 ਕੱਪ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਉਬਾਲ ਕੇ ਲਿਆਉ ਅਤੇ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਅਦਰਕ ਪਾਉ. ਪਾਣੀ ਉਬਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਸੂਰ ਦਾ lyਿੱਡ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ. ਇਸ ਨੂੰ ਤਕਰੀਬਨ 30 ਮਿੰਟ ਤੱਕ ਨਰਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪਕਾਉ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕਾਉ. ਘੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰ ਨੂੰ ਹਟਾਓ ਅਤੇ ਠੰਡਾ ਹੋਣ ਦਿਓ.

ਅੱਗੇ, ਆਪਣੀ ਹਰੀ ਮਿਰਚ ਅਤੇ ਲੀਕ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੋ. ਅੱਗੇ, ਆਪਣੇ ਸੂਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਲੇ ਦੰਦੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੋ.

ਆਪਣੇ ਪੈਨ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕੁਝ ਤੇਲ ਪਾਓ. ਫਿਰ ਮਸਾਲੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਕੇਟ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ. ਤਕਰੀਬਨ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਲਈ ਫਰਾਈ ਕਰੋ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਪਾਉ ਅਤੇ ਫਰਾਈ ਕਰੋ. ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੂਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 2 ਮਿੰਟ ਲਈ ਭੁੰਨੋ. ਇੱਕ ਪਲੇਟ ਤੇ ਪਰੋਸੋ.


ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਲੋਚਿਆ (ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡਿਸਚਾਰਜ) ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੋਟੋਗਿਨਸੈਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ forਰਤਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਨੋਟੋਗਿਨਸੇਂਗ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਕੋਲੈਸਟ੍ਰੋਲ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨੋਟੋਗਿਨਸੈਂਗ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨੋਟੋਗਿਨਸੈਂਗ ਕੋਰੋਨਰੀ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਛਾਤੀ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ.

*ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਿਰਫ ਆਮ ਸੰਦਰਭ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨੁਸਖੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ. ਨੋਟੋਗਿਨਸੈਂਗ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੂਰਕ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਰੇਕ ਬੱਚੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸੰਵਿਧਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਾਪੇ ਜੜੀ -ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਬਾਰੇ ਸਲਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣਤ ਟੀਸੀਐਮ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲਵੇ.


7 ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੀਨੀ ਸ਼ਰ-ਪੇਈ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ

ਚੀਨੀ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਦੀ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਲੱਭ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ. ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਚੀਨੀ ਸ਼ਰ-ਪੇਈ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ:

1. ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ

ਚੀਨੀ ਸ਼ਰ-ਪੇਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 200 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਹੈ. ਪੁਰਾਤੱਤਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨਸਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤਾਈ ਲੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੈ.

2. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੁਰੜੀਆਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਵਚ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਚੀਨੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ. ਸ਼ਰ-ਪੇਈ ਦੀ looseਿੱਲੀ ਚਮੜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੁੱਤਾ ਸ਼ਰ-ਪੇਈ ਦੀ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗਾ.

3. ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਰਲੱਭ ਨਸਲ ਸਨ

ਜਦੋਂ 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਚੀਨ ਇੱਕ ਕਮਿistਨਿਸਟ ਦੇਸ਼ ਬਣਿਆ, ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਟੈਕਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਲਗਭਗ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ. ਗਿੰਨੀਜ਼ ਬੁੱਕ ਆਫ਼ ਵਰਲਡ ਰਿਕਾਰਡ ” ਨੇ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਨੂੰ 60 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਅਤੇ 70 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਰਲੱਭ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਨਸਲ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ.

4. ਲਾਈਫ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਨੇ ਨਸਲ ਨੂੰ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ

ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਹਾਂਗਕਾਂਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੈਟਗੋ ਲਾਅ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰ-ਪੇਈ ਬ੍ਰੀਡਰ ਨੇ ਨਸਲ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ. ਕਾਨੂੰਨ ਚਿੰਤਤ ਸੀ ਕਿ ਹਾਂਗਕਾਂਗ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਬਸਤੀ, ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਸਖਤ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ. 1979 ਵਿੱਚ, ਲਾਈਫ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੁੱਦਾ ਕਵਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਕਤੂਰੇ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਅਸਮਾਨ ਛੂਹ ਗਈ.

5. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ “ ਸੈਂਡ-ਸਕਿਨ ਅਤੇ#8221

“ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਅਤੇ#8221 ਚੀਨੀ ਹੈ ਅਤੇ#8220 ਸੈਂਡ-ਸਕਿਨ ਲਈ. ਇਹ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਝੁਰੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਨਾਲ.

6. ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਲੀਆਂ-ਕਾਲੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਹਨ

ਇੱਕ ਚੀਨੀ ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਜੀਭ ਇੱਕ ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਰੰਗ ਦੀ ਜੀਭ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ ਦੂਜਾ ਕੁੱਤਾ ਹੈ ਚਾਉ ਚਾਉ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੋ ਨਸਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜਾਣੂ ਜੈਨੇਟਿਕ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਗਹਿਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਰਡ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਦਿਖਾਇਆ. ਕਈਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਨੀਲੀ-ਕਾਲੀ ਜੀਭ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੀ ਹੈ.

7. ਸ਼ਰ-ਪੇਈ ਦਾ ਬਹੁਵਚਨ ਸ਼ਰ-ਪੇਈ ਹੈ

ਇਸ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਟਾਈਪੋ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਮੂਸ ਜਾਂ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਰ-ਪੇਈ ਇਸਦਾ ਆਪਣਾ ਬਹੁਵਚਨ ਹੈ.


ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕਨ ਕੁੱਕਬੁੱਕ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਏ

ਦੋ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ ਮਿਸਟਰ ਜੀਉ ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਵਿੱਚ, ਕੁੱਕਬੁੱਕ ਦੇ ਸ਼ੈੱਫ-ਲੇਖਕ ਟਿਯਨਲੋਨ ਹੋ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਣ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਤੇ ਚਾਇਨਾਟਾownਨ ਦੇ ਦਿਲਚਸਪ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਪੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮੀਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਡੋਲਣ ਲਈ." ਉਸਦਾ ਨਾਮ - ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਯਹੂਦੀ - ਕਵਰ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹੋ. ਪਰ ਹੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਕਰੋ. ਯਹੂਦੀ ਹੈੱਡਲਾਈਨਰ ਹੈ ਇਹ ਉਸਦਾ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਰਸੋਈ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ. ਪਰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹੋ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਲੈਣਾ ਦੇਣਾ ਸੀ. ਭੂਤ ਲੇਖਕ, ਜਾਂ ਨਾਮੀ ਲੇਖਕ ਜਿਸਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ: ਇੱਕ ਮੁਕੰਮਲ ਕਿਤਾਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਕਿੰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ (ਜਾਂ ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ).

ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਕਾਪੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਮਿਸਟਰ ਜੀਉ ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਵਿੱਚ. ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਪੁਰਾਲੇਖ ਵਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ, ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਿੱਤਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ-ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕਨ ਸ਼ੈੱਫ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੁਆਰਾ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਹੈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ. ਬੇਸ਼ੱਕ, ਉਹ ਹੋ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੇਖ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ. ਉਹ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਵਾਰਤਕ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ.

ਇਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੈਲੀ ਪਹੁੰਚੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਈਮੇਲ ਕੀਤੀ. ਉਸ ਕੋਲ ਕਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਰਸੋਈ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸਹਿ-ਲੇਖਕ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਸਾਡੇ ਫੋਨ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਹਾਂ.

ਖਾਣ ਵਾਲੇ: ਅਸੀਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ: ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ' ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?

Tienlon ਹੋ: ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਨਾਲ ਜੁੜਨਾ ਉਸਦੇ ਏਜੰਟ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਸੀ. ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ. ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ. ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਾਰੀ ਟੀਮ (ਸ਼ੈੱਫ, ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ, ਰੈਸਿਪੀ ਡਿਵੈਲਪਰ, ਅਤੇ ਮੈਂ) ਏਸ਼ੀਅਨ ਅਮਰੀਕਨ ਬਣ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਕੁੱਕਬੁੱਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ.

ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗੂੰਜਿਆ ਉਹ ਸੀ [ਬ੍ਰੈਂਡਨ] ਪਹਿਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ੈੱਫਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਪਾਇਨੀਅਰ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੈੱਫ-ਹੀਰੋ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, "ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ." ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁ earlyਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਇਸ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੰਬੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ. ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇਸ ਲੰਮੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ. ”

ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੀ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਵੀਨਤਾਕਾਰੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਹਾਉਟ ਪਕਵਾਨ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, [ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਕਿ] ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੰਗ ਦੇ ਲੇਖਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਰੰਗ ਦੇ ਸ਼ੈੱਫਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ, "ਓ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਦੀ ਤੋਂ ਆਉਣਾ ਸੀ. ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ. ”

ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਉਸ ਪਹਿਲੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਇਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ.

ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਿਆ?

ਅਸੀਂ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਦੱਸਣ ਦੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ. ਅਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ, "ਕੀ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਹੈ?" ਜੋ ਕਿ ਸੀਸੀਲੀਆ ਚਿਆਂਗ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ. ਜਾਂ ਕੀ ਇਹ ਸਿਰਫ ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਮਰੀਕਨ ਹਾਂ. ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਅਮਰੀਕੀ ਹੈ. ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੀ - ਚੀਨੀ ਚੀਨੀ. ਪਰ ਜੋ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਚੀਨੀ ਚੀਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਇਹ ਚੀਨੀ ਅਮਰੀਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ.

ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਰਫ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰੀਕਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਭਿਆਚਾਰ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹਿੱਸਾ ਹੈ. , ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ.

ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕਨ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਲੋਕ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ ਉਹ ਜਿਆਦਾਤਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੀ, ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਟੌਇਸਨ ਦੇ ਸਨ. ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਪਕਾਇਆ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੀਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ਦਰਅਸਲ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਂਤ [ਗੁਆਂਗਡੋਂਗ] ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਨ.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਕਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਉਪਲਬਧ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸੀਮਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੇਨੂ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਬਣ ਗਿਆ. ਇਹ ਅੱਜ ਵੀ ਹੈ. ਇਹ ਬਾਹਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਰਹੱਦਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ "ਕੈਂਟੋਨੀਜ਼" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੈਂਟਨ ਤੋਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ. ਇਸ ਲਈ ਕੈਂਟੋਨੀਜ਼ ਭੋਜਨ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ. ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੀਨ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੰਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੀਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ. … ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਟੌਇਸਨੀਜ਼ ਹੈ. ਉਸਦੀ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਟੌਇਸਨ ਜੜ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹਨ. (ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰੈਂਡਨ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹਾਂ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਸੀਲੀਆ ਚਿਆਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ - ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਨੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ.)

ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ [ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ] ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕ ਇੱਕੋ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ, ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ lyੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ. ਇੱਥੇ 200 ਉਪਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਡਾਇਸਪੋਰਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿ [ਸਾਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ] ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਪਰ ਅਸੀਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਸ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ (ਅਤੇ ਅਸੀਂ) ਕਦੇ ਵੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ.

ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀ ਸੀ?

ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਲ ਨੂੰ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ. ਚਾਇਨਾਟਾownਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ ਜੋ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਚਾਈਨਾਟਾownਨ, ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਚਾਈਨਾਟਾownਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਹੈ. [ਲਗਭਗ] 60 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹਾਂ.

ਉਹ ਰਸੋਈ ਬੁੱਕ ਕੀ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਸੀ?

ਅੱਠ ਅਮਰ ਸੁਆਦ. [ਇਹ ਸੀ] ਜੌਨੀ ਕਾਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਹਿ-ਲੇਖਕ, ਚਾਰਲਸ ਐਲ ਲਿਓਂਗ, ਇੱਕ ਪਾਇਨੀਅਰ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਪੱਤਰਕਾਰ. ਕਾਨ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ੈੱਫ-ਉੱਦਮੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕਨ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਲਿਆਂਦੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ. ਉਸਦੀ ਮੌਤ 1972 ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੋਰਟਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਜੇਮਜ਼ ਬੀਅਰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਚੀਨੀ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੇਮਜ਼ ਬੀਅਰਡ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਜੇਮਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, [ਜਿਸਨੇ] ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਣ -ਪਛਾਣ ਲਿਖੀ .

[ਕਾਨ] ਸਪੁਰਦਗੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਆਇਆ. ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਭੋਜਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹੋ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵੇਟਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਟ੍ਰੇਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣਗੇ. ਕਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, “ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਕਾਰਡ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਾਰਾਂ ਦਾ ਬੇੜਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਸੂਲੇਟਡ ਹਨ. ਅਸੀਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਗਰਮ ਰੱਖਾਂਗੇ. ” ਉਸਨੇ ਸੈਨ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਡਿਲਿਵਰੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਟੈਕਆਉਟ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸੀ. ਅਤੇ ਫਿਰ, ਉਹ ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿੰਡੋਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਸੋਈਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ," ਕਿਉਂਕਿ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਰਹੱਸਮਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਚੂਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੂਛਾਂ ਬਾਰੇ ਚੁਟਕਲੇ (ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ) ਕਰਦੇ ਸਨ. ਅਤੇ ਰਹੱਸਮਈ ਮੀਟ ਅਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਹ ਹੁਣੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ. [ਕਾਨ] ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਸਾਫ਼ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਜਾਂਦਾ ਹੈ," ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਪਹਿਲੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲੀ ਰਸੋਈਆਂ ਸਨ.

ਵਾਹ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ!

ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ. ਉਹ ਸੇਸੀਲੀਆ ਚਿਆਂਗ 'ਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੇਵਾ ਬਾਰੇ ਸੀ ... ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਚੀਨੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸਨ. ਇਹ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ.

ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ: ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਹਿੱਸਾ ਦੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁੱਖ ਸਨ. ਪਰ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਨਵੀਨਤਾਕਾਰੀ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਕਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ ਸੀ?

ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮਿਸਟਰ ਜੀਉ ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋਣ. ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ.

ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਕਹੋਗੇ ਕਿ ਖਰੜੇ ਉਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ? ਕੀ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਕੋਈ ਥ੍ਰੂ ਲਾਈਨ ਹੈ?

ਇਹ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਸੀ. ਪਰ ਥ੍ਰੂ ਲਾਈਨ ਇੱਥੇ ਹੈ: ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਇਹ ਚਾਇਨਾਟਾownਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕਨ ਤਜ਼ਰਬੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਤੇ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਚੀਨਾਟਾਉਨ ਹੈ.

ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਤਣਾਅ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ: ਚਾਈਨਾਟਾownਨ, ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਅਤੇ ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਇੱਕ ਸ਼ੈੱਫ ਵਜੋਂ. ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਸਮੁੱਚੇ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫਿੱਟ ਕਰਦੇ ਹੋ?

ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰੇਕ ਪਕਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ. ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, "ਹਰੇਕ ਪਕਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਕਹਾਣੀ ਕੀ ਹੈ?" ਅਤੇ ਫਿਰ, "ਬ੍ਰਾਂਡਨ ਨੇ ਇਸਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ?" ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੀ, ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਹੈ. ਇਹ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਰਸੋਈਏ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਚੀਨੀ ਰਸੋਈਏ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ. ਪਰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਅਜਿਹੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ, ਇਹ ਅੰਤਰ.

ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਟੈਨ ਸਪੀਡ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪੁਸ਼ਬੈਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ?

ਕਵਰ. ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਡਿਸ਼ ਹੋਵੇ. ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸੈਟਿੰਗ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚੀਨਾਟਾownਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰ ਜੀਯੂ ਦੇ ਸੁਹਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ. ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਸਦੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਸਨ. ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਨਾਲੋਂ ਬਾਰਬਿਕਯੂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਟਕਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? … ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਡਿਸ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ. ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਸੀ. ਉਹ ਤਲੇ ਹੋਏ ਚਿਕਨ ਦੇ ਖੰਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਸਨੈਕ ਹੈ. ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਆਦੀ ਪਕਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, "ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ." ਉਸਦੇ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਚੱਜਾ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਪਕਵਾਨ ਸਨ ਜੋ ਥੋੜੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਨ. … ਅਤੇ ਚਿਕਨ ਦੇ ਖੰਭ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕੱਟਣਗੇ. ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਏ.

ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕਨ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ "ਮਹਾਨ ਹਿੱਟ" ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਇਸ ਬਾਰੇ, ਪਕਵਾਨਾਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪੋਟਸਟਿਕਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਅੰਡੇ ਦੇ ਰੋਲ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ... ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਕਵਾਨ ਜੋ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਪਰ ਚੀਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਕਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਕਾਏ ਜਾਣਗੇ. [ਬ੍ਰੈਂਡਨ] ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਇਹ ਉਹ ਸਮਗਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ.

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਆਰਡਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਨਰਲ ਟਸੋ ਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਕੁੰਗ ਪਾਓ ਚਿਕਨ ਹੈ. ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਖਟਾਈ ਵਾਲਾ ਚਿਕਨ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਚਿਕਨ ਹੈ. … [ਬ੍ਰੈਂਡਨ] ਜਨਰਲ ਤਸੋ ਦਾ ਚਿਕਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ. ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਸੰਤਰੀ ਚਿਕਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੈਸਟ੍ਰਿਕ ਨੂੰ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਉਬਾਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਗੈਲਨ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਕਰਦੇ ਹੋ -

ਹਾਂ. ਇਕ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ' ਤੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ. ਮੈਂ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਘਰ ਦੇ ਰਸੋਈਏ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੀਬਰ ਹੈ. ” ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, "ਖੈਰ, ਇਸੇ ਲਈ ਇਸਦਾ ਸਵਾਦ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ." ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ. ਸਸਤਾ ਕਰਨਾ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ. ਚੀਨੀ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ [ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ] ਲਗਭਗ ਹਰ ਦੂਜੀ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ.

ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਹਰ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਰਸੋਈ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਉਹ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਜਾਂ ਇਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ. ? ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਇਹ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, "ਹੇ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਘਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਵਿਅੰਜਨ ਹੈ." ਜਦੋਂ ਨਿਕਾਸੀ ਕਿਤਾਬ ਪਕਾਉਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹੁਣ ਰਸੋਈ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਹੈ.

ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ, "ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਕਾਉਂਦੀਆਂ."

ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤਤਾ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ. ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੇਬਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮਾਸਟਰ ਪਕਵਾਨਾ ਹਨ. ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ. . ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 10 ਦਿਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ.

ਹਾਂ. ਖੈਰ, [ਭੁੰਨਣ] ਬੱਤਖ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ. … ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ, “ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਮਾਸਟਰ ਪਕਵਾਨਾ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਹਨ? ” ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੁਝ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਿਸ਼ਨ ਹੈ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਤਕਨੀਕ ਦਿਖਾਉਣਾ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਤਾਂ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹੋਣ." ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ... ਤੁਸੀਂ [ਰਿਫਿੰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਟ ਕਟ ਲੈਣ] ਦੇ ਆਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਰੀਗਰੀ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਹਾਇਤਾ ਹੈ. ਉਹ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੈ.

[ਬ੍ਰੈਂਡਨ ਦੀ] ਇਸ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਦਿਮਾਗਾਂ ਅਤੇ ਤਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ. [ਇਹ ਤਕਨੀਕਾਂ] ਗੁੰਮ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਯੋਗੀ ਜਾਂ ਸੁਆਦੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਰਕੀਟ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਲਈ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਸਿਰਫ ਮਹਾਨ ਹਿੱਟਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਅਤੇ ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਇਹਨਾਂ ਛੋਟੇ ਹਾਸ਼ੀਏ ਤੇ, ਵੈਸੇ ਵੀ, ਇਹਨਾਂ ਛੋਟੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾ ਸਕਣ. ਲੋਕ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ, "ਚਾਈਨਾਟਾownਨ ਸਿਰਫ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਲਈ ਹੈ." ਪਰ ਇਹ ਸੈਲਾਨੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ.

ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕੁਝ ਹੈ. ਇਹ ਉਥੇ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ. ਪਰ ਇੱਥੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ, ਠੀਕ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਪਯੋਗੀ ਪਕਵਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹਨ ...

ਬਹੁਗਿਣਤੀ [ਨਹੀਂ ਹਨ]… [ਉੱਥੇ] ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ 10 ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ. ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਸਮਝਣਾ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਤਿੱਖੀ ਮੱਛੀ ਇੱਕ ਅਸਾਨ ਵਿਅੰਜਨ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ. ਇਹ ਦੱਖਣੀ ਚੀਨੀ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਇੰਨੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਮੱਛੀ ਹੈ, ਪਰ ਚੀਨੀ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣਾ ਇਹੀ ਹੈ. ਇਸਦੀ ਅਜਿਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤਸਵੀਰ ਹੈ [ਬ੍ਰੈਂਡਨ] ਇਸਨੂੰ ਕਵਰ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. [ਪਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ] ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨ, "ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਹੈ." ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ?

ਹਾਂ! ਇਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ. ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰਸੋਈ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਫੂਡ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸੀ, ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਨਾਇਕ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਨੂੰ "ਬਚਾਉਣ" ਜਾਂ "ਪਿਆਰੇ" ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਛੁਪੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ. ਪਰ ਫਿਰ, ਈਮੇਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪੀਆਰ ਟੈਕਸਟ ਜੋ ਕਿ ਗੈਲੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੀਡੀਐਫ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ਤੇ "ਇਸਦੀ ਅਣਵਰਤੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ" ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਇਹ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਇਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਕੱਟੋ. ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਇਨਪੁਟ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ?

ਸਾਨੂੰ ਇਸਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੀਤਾ. ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਬੱਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਤਾ.

ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਧੁੰਦਲਾਪਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦਾ ਹੈ. ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੇਖਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਸਦੀ ਅਸਲ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਸਮਗਰੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਦਰਸ਼ਕ ਕੌਣ ਸਨ? ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਲੋਕ ਕਿਤਾਬ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਗੇ? ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਲੋਕ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ.

ਸਹੀ. ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੁੱਕਬੁੱਕਸ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਤਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ. ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਪਕਵਾਨਾ ਕੁੱਕਬੁੱਕ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਹੋ. ਇਹ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਬੁਰੀ ਗੱਲ ਹੈ.

ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਹੈ.

ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪ੍ਰਸੰਗ ਹੈ. ਲੋਕ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਅਮਰੀਕਨ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਕਿਉਂ ਅਤੇ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਪਕਵਾਨਾ ਬਾਰ ਬਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਇੰਨਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਉਪਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਇਹ ਪੂਰਾ ਵਿਚਾਰ ਜੋ ਇਸਦੀ ਬਹੁਤ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਉਹ ਸੰਬੰਧ ਹੈ.

ਅਸੀਂ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ. ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ [ਬ੍ਰੈਂਡਨ] ਲਈ ਗੁੰਝਲਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਲਈ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ.

At some point, Brandon mentioned some of his chef friends who are extremely skilled but don’t understand Chinese food. And he said, “If they could read this and get something out of it too, I’d be so pleased.” Because he’s tired of having to explain it. And also was just tired of defending it. … He wanted it to be very plain to people who care about what goes into food. To really delight and enlighten at the same time.

Ultimately, we struggled, because … [the publisher wanted] to really try to make this for home cooks. I mean, we did make it for home cooks, but for enthusiastic home cooks who would be the same people who would come to eat at his restaurant.

Something else that you touched on before — there’s the idea that [Brandon] wanted to reach Chinese Americans with the book as much as he wanted to reach people who are not of Chinese heritage, because for a lot of Chinese Americans, a lot of this stuff has been lost. And most of the time, the expectation is that you’re doing a cookbook so that people who aren’t like you can understand your food. So I love this idea that it’s very much for exactly people like him.

Yeah, for posterity, for his children, for people who were disconnected for whatever reason from their past or their roots. There’s a weird thing that happened in Chinatown after the earthquake and the fires: All the records were lost. We usually talk about the records in terms of citizenship papers, but all the newspapers were lost and all the books and all the things that were published in Chinatown.

It’s really hard to find records of the early restaurants that aren’t written by outsiders, by English writers, or non-Chinese Americans or Chinese people, because those are the only ones that survived. That was one of the challenges of doing this too: How do you have these histories that are clearly written by outsiders rather than the people who lived in it, and how would it have been different?

For me, it was important to capture this moment in time. And I wanted to write that down from our perspective of being in Chinatown, rather than wait for someone to write about it.

Yes, and it has an added significance now that Chinatown is once again in danger of disappearing.

ਹਾਂ. Already, last January, Brandon and all the restaurants and businesses there felt a change when people stopped coming to Chinatown. By Chinese New Year, it was very clear that there were no crowds and people were not coming — unless they were Chinese American or lived in the community. And then by March, it was shelter in place. The Chinatowns all over the United States have been hit much harder than any other community in terms of impact on their businesses. Some 233,000 Asian-American-owned small businesses closed between February and April, when everything had only just started, at a much higher rate than similar white-owned businesses.

But Brandon was really trying to be optimistic. So for a while, he didn’t want to add anything [about the pandemic] to this book. And then as it became clear that there’s a disparate impact on Chinese Americans in Chinatown, and as more anti-Chinese rhetoric came out, we really felt it was even more important to acknowledge the total change that the neighborhood and restaurant were experiencing, in a short note at the end of the book. But it didn’t make sense to write everything.

But that’s okay too, because then it becomes a record of pre-COVID.

ਬਿਲਕੁਲ. We were all so glad that we had this snapshot in time . I mean, his restaurant, the vibe is so energetic. Under normal circumstances, it’s packed. And that’s the whole point of the Chinese banquet meal: to have a big room full of people with lazy Susans, everyone shares these dishes. So, it was a bit of a mourning thing, because [we could] imagine that it could be lost for a long, long time.

That’s the problem with all this white supremacist rhetoric: You forget in all the ways that we are connected and how in being connected, the world’s new ideas come out. Chinatown isn’t just Chinese. But it was because there were so many outside influences, people coming in and wanting a certain dish and Chinese chefs adapting and saying, “Oh, I thought you would like this.”

Can you imagine a world where we didn’t have this connection? And we thought that everything that we did in our own individual silos was good enough? Finishing the book when we did, I thought, this is a record of how great people are when they are together. Not when they’re apart.


21 Things You Didn’t Know About Ramen

Instant noodles are a common college staple. They’re cheap, inexpensive, and easy to make. However, have you ever thought about the true facts of the ramen noodle? Where did it come from? Who should we thank for creating the classic college staple? All these and more are presented below. Get ready to school your friends in your ramen knowledge.

1. It was once considered a luxury item.

Ramen wasn’t always so cheap. When it was first released, it was actually considered a luxury because it was cheaper to buy fresh Japanese noodles (udon) from the grocery store than it was to purchase instant noodle.

2. You can live off of instant noodles for about $150.

Instant noodles are a college staple because with textbooks, housing, tuition and other various expenses, every penny you can save counts. But that doesn’t mean you can’t make them into a real dinner.

3. Ramen is the Japanese pronunciation of the Chinese word lamein.

Ramen and lamien, sound similar right? The true history of this noodle is unclear. Some say it has a Chinese origin, while others say it was invented in the 20th century by Japan. Either way, the Japanese word for ramen comes from the Chinese word lamien, which means Chinese noodles.

4. China consumes the most instant ramen.

According to the World Instant Noodles Association (yes, a noodles association actually exists). Because of the high global demand, China consumes 46 billion packets of ramen yearly.

5. It is the best selling item in Riker’s Prison in New York.

Riker’s Prison always has CupNoodles in stock. They are given the hot water to make the noodles and it’s a quick and easy meal to make. However sometimes, prisoners just use the seasoning packets to spice up their bland meals.

6. In Japan, there are at least 22 different styles.

Gif courtesy of tumblr.com

The basics of this dish consists of the broth, the saltiness, the noodles, and the toppings. However, each place has it’s own take on what broth to use, how much salt, the type of noodles, and their toppings, creating ramen specialities in different regions. I guess you could say no two ramen places taste the same.

7. There is a CupNoodles Museum in Japan.

Photo courtesy of @lunastella7341 on Instagram

There is a Foodseum (aka Food Museum) in Chicago, but Japan has got the museum of instant noodles covered. Learn the history of how the instant noodle came to be and don’t forget to make your own noodle concoction before you leave.

8. Momofuku Andu invented the idea of instant ramen.

Photo courtesy of @lucacappuccinodonofrio on Instagram

It was said that Momofuku Ando got the idea to make an instant noodle product when he saw a line of people waiting in long lines patiently for a bowl of ramen. Thus, he wanted to create a product that was tasty, inexpensive, and easy to prepare. He first introduced the chicken ramen in 1958 and then the Cup Noodle in 1971.

9. It was the first type of noodle in space.

Photo courtesy of nissin.com

Invented by Momofuku Andu in 2005, the “Space Ram” is a vacuum-packed ramen made with smaller noodles and a thicker broth. This space food was invented for Japanese astronaut Soichi Noguchi’s trip in the Discovery space shuttle.

10. There’s a movie about ramen starring Brittany Murphy.

ਫੋਟੋ ਸ਼ਿਸ਼ਟਤਾ tumblr.com ਦੀ

Brittany Murphy, best known for her role of Tai in the movie Clueless, stars in a movie all about ramen called The Ramen Girl.

11. Jackie Cruz said she could live off of ramen.

Jackie Cruz, star of the hit TV show Orange is the New Black, told CelebBuzz that if she could eat one thing for the rest of her life, it would either be tacos or ramen.

12. Japan thinks ramen is one of the greatest inventions.

There is so much technology in Japan, yet the instant noodle was named the best invention of the 20th century. In second place, karaoke.

13. Not all of Nissin Top Ramen are vegetarian friendly.

Photo courtesy of nissin.com

You may think that all Nissin brand noodles are “vegetarian friendly” but actually, only the Oriental flavor and Chili flavor are truly vegetarian. The seasoning packets contain actual meat products. But don’t worry vegetarians, we can help you hack the menu in every restaurant here.

14. Some people eat instant noodles uncooked.

People like David Chang, owner of the Momofuku chain, eats instant ramen uncooked. He would actually eat it as an after school snack, sprinkling the seasoning over the uncooked noodles before taking a bite.

15. The noodle length inside an instant ramen packet is 51 meters.

There are odd measurements out there in the world but when it comes to the length of the instant noodles, it is no mystery. 51 meters is equivalent to 2 basketball courts. What a length!

16. Eat in moderation because it contains Tertiary-butyl hydroquinone.

Everyone says not to eat instant noodles too much but do you know why? Well, it contains tertiary-butylhydroquinone (TBHQ), a chemical used commonly to extend the shelf life of food. However, there are many negative side effects which include, but are not limited to, nausea, vomiting, collapsing, and high blood pressure.

17. Don’t talk while eating.

It is considered respectful not to talk while eating ramen. This shows respects to the cooks who took the time to create such a wonderful and delicious masterpiece.

18. Start with the broth.

The broth usually takes hours to make and makes a ramen bowl distinct. There are a variety of different broths from shoyu to miso. Before eating the noodles, take a few sips of the broth first. Be careful, the broth is hot.

19. Eat fast.

Ramen is best eaten while hot. The noodle is still cooking because the broth is very hot. It is best to consume the dish as quickly as possible or you may make a mistake and end up with overcooked noodles.

20. Slurp to cool.

Because the ramen is hot, slurping will actually cool the noodles. Also, it is considered respectful to slurp noodles as it shows that you enjoy the meal.

21. The yellow color is not from an egg yolk.

Photo by Ming-Ray Liao, Edited by Sini Choi

There are 4 ingredients to making traditional ramen noodles: wheat flour, salt, water, and kansui. Kansui gives it the yellow color. Not egg.


21 Things You Should Know About Japanese Food

Though I spend a lot of time thinking about the things I eat, I was still blown away by how much thought goes into the preparation, consumption, and appreciation of Japanese food. There is a level of obsession with food in Japan that I’ve never seen anywhere else.

If you love to eat and enjoy exploring food, culture, and culinary traditions, Japan should be at the top of your world travel bucket list.

Here are some things you should know about Japanese food:

1. Japanese cuisine is one of only three national food traditions recognized by the UN for its cultural significance

Last December, UNESCO, the United Nation’s cultural organization, added traditional Japanese cuisine, or washoku, into its Intangible Cultural Heritage list meaning that the preservation of this way of eating is vital to the survival of the traditional culture. It was only the second national traditional cuisine honored as such, after French food. (Mexican cuisine has recently joined the list.)

2. Japanese food is prepared carefully using seasonal ingredients and flavors

Japanese food is as much about the preparation and presentation as it is the food itself. A great deal of thought goes into every item served. While we think of only four annual seasons, Japanese chefs consider dozens of seasons and carefully select ingredients that are in their prime with flavors that represent that specific period. Because we visited in the very early spring (beginning of March) every meal that we tried included bitter components which is a typical flavor for this season. Tasting these flavors, connects Japanese eaters with years past.

Once finished, the food is carefully plated and the finished dish often looks like a work of art.

3. Simplicity is key

Courses include a few small items, often fresh and with simple flavors. Japanese chefs work with top quality ingredients and do as little to the food as possible to bring out the color and flavor.

4. Infrequent use of garlic, chile peppers, and oil

Many foods are seared, boiled or eaten raw and minimally seasoned. Umami (a rich flavor profile characteristic of Japanese food) is enhanced by using just a few ingredients including miso, soy sauce, mushrooms, seaweed, bonito flakes, and bonito broth. When foods are fried (like tempura) the batter is thin and absorbs very little oil.

5. Condiments add diversity

To add contrast to the food, simple condiments are often added to enhance the flavors. Light dipping sauces, citrus, miso, wasabi, pickles, and soy sauce may be included with the course.

6. It doesn’t look like a lot of food but it is!

Though the individual servings are small, traditional Japanese meals (called kaiseki) include several courses which add up to a lot of food. You will fill up.

7. The choice of dishes is important

While Western cultures tend to appreciate matching dishware, Japanese cooks tend to use dishes with a variety of colorful patterns, shapes and colors. The specific choice of dishes is important and seasonal. Fine restaurants will often use antique ceramics and lacquerware. When your server brings you a course, after asking what the food is, it is expected that you will also ask them to tell you about the dishes. The hand-painted bowl below (from a restaurant in Kyoto) was over 200 years old! It was selected because the leafy pattern represents the early spring season during which we visited, and it also provides a contrast between the old and the new green shoots of spring.

8. Tokyo has some of the best restaurants in the world

With 14 Michelin three-star restaurants, Tokyo has more top-rated restaurants than any other city, surpassing even Paris.

9. Traditional restaurants don’t have low-wage “wait staff”

Apprentice chefs sometimes work in restaurants for ten years before they are allowed to handle the fish or meat. During that time they bus tables, serve meals, and do manual tasks like making rice. Still, these apprentices earn decent wages and it is considered an insult to tip them.

Hamming it up with the chef at Kyoto’s Kiyojirou restaurant.

10. The seafood industry is HUGE!

As seafood is a major part of the Japanese diet, the seafood fishing and import industry in Japan is staggering. Tsukiji Market in Tokyo is the world’s largest wholesale markets for fresh, frozen, and processed seafood and sells over 700,000 tons of seafood each year. In this photo below, this massive market complex takes up all of the low-rise buildings in the foreground (lower 2/3 of the photo). And this is just one of 12 wholesale fish markets in Tokyo alone!

11. Japanese meals include a lot of vegetables but finding completely vegetarian food is hard

Japanese cuisine has a much higher ratio of plant-based foods than is typical in the U.S., but it is still hard to eat completely vegetarian. This is because many traditional dishes are cooked in fish broth or are sprinkled with bonito flakes. I’m vegetarian, and though we did our best to find plant-based alternatives within the traditional menus, there were a few times when I ate things that were not strictly vegetarian because they were cooked in fish broth, or which I had to scrape off the bonito flakes. That was fine with me, I was willing to do that in order to experience traditional food culture. Travelers that avoid seafood for religious reasons or because of allergies will find it a bit harder to stick to their diet. For more tips, check out this post: A Guide To Vegetarian Food In Japan

12. Japanese people love beautifully crafted and gift-wrapped sweets

Every region of Japan has different styles of typical traditional sweets, known as wagashi. These delicate creations are often sold in beautifully wrapped boxes, in convenience stores and in train stations because they are customarily given as gifts to friends and family. One of my favorite sweets was Kyoto’s yatsuhashi (shown below), thin, triangle-shaped sweet rice wrappers filled with red bean paste.

Just whatever you do, don’t eat the sweets on the sidewalk or while standing or walking anywhere in public. Eating anything, anywhere outside of restaurants and food-serving establishments is considered rude! And that brings me to…

13. Japan’s many food rules and food etiquette

There are lots of rules for proper etiquette that apply to every aspect of life in Japan, including food. Some of these I had heard before we arrived, like it is polite to make a slurping sound when eating noodle soups, though, you should not slurp if you are eating soup made with rice. Sticking your chopsticks straight up in a bowl of rice is very rude, as is (to a lesser extent) laying your chopsticks across the bowl you are eating from. Always use the chopstick stand (if provided), and if not, fold the paper chopstick wrapper into a tent shape and rest the tips of the chopsticks on that. More rules on Japanese etiquette will be covered in a future post.

14. It’s rude to leave a messy plate

Another etiquette rule that surprised me is that you’re not supposed to leave your plates covered with a pile of crumpled up napkins and garbage. Our guide told us that shows a lack of respect for the restaurant staff and the meal they served. She suggested we fold (or even tie a bow!) in our used napkins.

15. An interesting way to pour sake

Restaurants will often pour sake until it spills over into a saucer, as a token of appreciation for your visit. The overflowing glass signifies abundance and gratitude. Don’t be surprised when they do this:

16. Tea as art

The traditional tea practice (chado) is considered one of the Japan’s highest forms of art, alongside calligraphy, music, and theater. Aspiring practitioners study for years to earn the honor of serving a traditional tea. It’s expected that corporate CEOs (as leaders in their community) study and learn traditional forms of Japanese art, including the way of tea.

17. Different regions feature locally grown ingredients in their confectons

In Northern Japan’s Miyagi Prefecture (a region known for soybean production) edemame is used in all the local wagashi sweets, like Northern Japan’s zundamochi (shown below) and edemame ice cream. Corporate copycat, Nestlé, even sells edemame flavored Kit Kat bars!

18. Luxury fruit and high-end food imports from around the world

Japan’s specialty farmers grow high-quality fruit especially melons and strawberries. There are certain prized varieties of cantaloupe, grown under carefully controlled conditions that sell for $200 each! (Believe me: I saw one in a department store!) And if there is anything else from around the world that you enjoy eating, you can probably find it in Tokyo. For example, Pierre Herme, my favorite Parisian macaron maker maker has, not one, but ELEVEN patisseries in Tokyo (number in the U.S. — zero).

19. Dining on a Budget

Dining out in Japan is expensive (especially in Tokyo) but there are delicious and hearty options for travelers on a budget. For example, you can almost always find a hearty bowl of ramen at local ramen shops for under $10. Because tiny restaurants like this specialize on a single dish, the quality is excellent and they can sell it to you for cheap.

20. Picky eaters beware!

Some Japanese food experiences (including visits to seafood markets) are NOT for the faint of heart! Local food markets feature all manner of slimy and wiggly sea creatures (some sold and even eaten alive!), giant tuna eyeballs (that we found at the Shiogama Fish Market), and have floors puddled with blood. The local tradition is to eat every part of the sea creature and the daily catch, so remind yourself how sustainable that is if you find yourself getting grossed out.

21. Japan has impeccable food safety and cleanliness standards so it is safe to buy food anywhere

Get the urge to buy sushi from a 7-11 convenience store or from a magazine vendor in the subway station? Do it. You won’t get sick.

Interested in learning more about Japanese food culture? Check out this new book, “Rice, Noodle, Fish: Deep Travels Through Japan’s Food Culture”. It was written by the editor of Roads and Kingdoms (travel, food, and culture website) with the support of Anthony Bourdain. It’s a great read.

Want to save this post? Click below to pin it on Pinterest.

This trip to Japan was supported by the Japanese Ministry of Foreign Affairs. All thoughts and opinions are my own.


ਵੀਡੀਓ ਦੇਖੋ: 10 ИЗВЕСТНЫХ ДЕТЕЙ, КОТОРЫЕ РАЗРУШИЛИ СВОИ КАРЬЕРЫ (ਜਨਵਰੀ 2022).